25 lipca 1998 roku przegłosowano ustawę o systemie oświaty, która wprowadziła zmianę obowiązującą od 1 września 1999 roku. Dwustopniowy system szkolnictwa został zamieniony na trzystopniowy: 6-letnia szkołę podstawową, 3-letnie gimnazjum i 3-letnie liceum^[1]. Na mocy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 lutego 1999 roku w sprawie sposobu i terminów dostosowania działalności dotychczasowych szkół podstawowych do wymogów nowego systemu szkolnego oraz tworzenia gimnazjów, powołano także gimnazjum w Zbąszynku. Wspomina T. Sierżant: Tymczasem stanęliśmy przed kolejnym zadaniem i powołaniem do życia Gimnazjum. Wakacje upłynęły na przeprowadzce Szkoły Podstawowej do budynku przy ul. Sportowej oraz adaptowaniu pomieszczeń po stołówce i nad salą gimnastyczną na brakujące sale lekcyjne. (…)^[2]. Dyrektorem gimnazjum został Krzysztof Krzywak, który w swoich wspomnieniach pisze:

„W latach 1999-2006 powierzono mi stanowisko dyrektora I Gimnazjum w Zbąszynku. Reforma oświaty wprowadziła nowy system edukacji: sześcioklasową szkołę podstawową, 3 letnie gimnazjum i 3 letnie szkolnictwo ponagminazjalne. Samorząd zbąszynecki realizując reformę oświaty, uchwałą nr 5/V/99 z dnia 25 lutego 1999 roku postanowił powołać Gimnazjum w budynku na placu Wolności 1. Trzeba było opracować nowe zasady organizacyjno-prawne. Dopasować bazę lokalową do nowych wyzwań edukacyjno-wychowawczych. Przekierować swoją wiedzę i umiejętności na nową rzeczywistość. Wicedyrektorami były: Agata Nehring a następnie Irena Budych. Każdy nauczyciel pracował w jednej lub kilku w grupach tematycznych. Nauczyciele wymiennie pełnili funkcję liderów, koordynatorów, przewodniczących. Widząc ogromne zaangażowanie w proces zmian starałem się doceniać tę aktywność i nagradzać na różne sposoby.

            Głównym celem w procesie wychowania w zbąszyneckim gimnazjum było stworzenie możliwości odniesienia sukcesu, wykreowanie zdrowej, wszechstronnej osobowości człowieka odważnego i aktywnego, chętnie podejmującego działania w warunkach wolnego rynku, konkurencji, także intelektualnej. Uznaliśmy, że współczesna szkoła nie może działać tylko wewnątrz swej instytucji. Takie działanie, choćby bogate i różnorodne, w efekcie doprowadza do zawężenie uspołecznienia uczniów. Organizacja szerokich kontaktów ze środowiskiem wzbogaca natomiast proces wychowania, umożliwia wytwarzanie naturalnych sytuacji, w których uczeń zmuszony jest organizować swoje zachowanie, zapewnia możność bodźców stymulujących rozwój, umożliwia poznawanie różnych problemów wszystkich płaszczyzn środowiska, szczególnie społeczno-kulturowej. Uznaliśmy, że szkoła nastawiona na współdziałanie ze środowiskiem ma realne szanse pogłębionego przygotowania ucznia do życia, bowiem już w toku kształcenia ma możliwości wprowadzenia uczniów w rzeczywiste, nie fikcyjne sytuacje społeczne.

[1] Dz.U. z 1998 r, nr 117, poz. 759.

[2] T. Sierżant, Wspomnienia napisane z okazji 60-lecia szkoły (maszynopis przekazany autorom tej publikacji).

(Historia Zbąszynka, Zbąszynek 2025)